आणि विमान आकाशात झेपावले

        मुंबई विमान तळावर आमचे सर्व कागपत्रांचे सोपस्कार संपले व आमच्या हाती थोडा वेळ होता तेवढ्या वेळेमध्ये आम्ही आमच्या मोबाईलसाठी एक आंतरराष्ट्रीय सिम विकत घ्यायचे ठरविले आणि एका सीमच्या स्टालवर गेलो व चौकशी केली तेव्हा कळले कि एका सिमला २५००/- रुपये लागतात मी थोडी कमी जास्त करण्याची विनंती केली आणि त्याने ५००/- रुपये कमी केले व ते सिम २०००/- रुपयाला मला दिले पण पावती दिली नाही , त्याने मला सांगितले कि तुमचा ई मेल आय डी द्या मी तुम्हाला मेल करिन . ठीक आहे म्हणालो पण तुम्हाला सांगतो कि मला अद्यापर्यंत त्याचा मेल आला नाही मी ओळखून घेतले कि आपण फसवले गेलो आहोत. असो पण ते सिम कार्ड मात्र चालू होते , हेही नसे थोडके . " ये मेरा इंडिया "

                 वेगवेगळे वस्तूंचे स्टोल बघितले आणि सहज किमती विचारल्या तर त्या सर्व आवाक्याबाहेरचं वाटायला लागल्या आणि त्याच वस्तू बाहेर खूप स्वस्त होत्या. असो सर्व विमान तळ एअर कंडिशन असल्यामुळे , त्याचीही वसुली आणि लोक परदेशी जातात त्यामुळे वस्तूंच्या किमती सुद्धा वाढत असाव्यात अशी मनाची समजूत करून घेतली . सौ. ला म्हणालो ," आपण आता चहा आणि थोडा फार नाश्ता  करू ." आणि आम्ही तेथील एका हॉटेलमध्ये गेलो नेहमीप्रमाणे वेटरला चहा सांगितला , त्याने आमच्याकडे बघितले व जवळ येऊन म्हणाला येथे एक चहा १५०/- ला आहे आणू का ? मी सौ कडे बघितले काय करायचे ? चहा घ्यायचा का ? ती नको म्हणाली , मी म्हणालो "जाऊ दे घेऊ आपण चहा घेऊ तेवढीच आठवण !" ..... आणि घेतला चहा . पहिल्यांदा इतक्या महागाचा चहा पिलो !! नाश्त्याला काय आहे विचारले तर तो म्हणाला पुरीभाजी आहे.  किती पैसे ? त्याला विचारले तो म्हणाला  " ३००/- रुपये फक्त " असो  सौ ला म्हणालो  नाश्ता  करूया हे सुद्धा आपल्या स्मरणात राहील . आम्ही चहा नाश्ता केला आणि एन्जॉय केला . नंतर जेट एअरलाईनच्या काउंटर जवळ जाऊन बसलो . व ९.. २० ला अनाऊन्सिंग झाले आणि प्रवासी एका लाईनींत उभे राहिले आम्ही सुद्धा त्याच लाईनमध्ये उभे राहिलो काउंटरवरील सुटाबुटातील अपटुडेट माणसाला आम्ही आमचे तिकीट व पासपोर्ट दाखवले आणि विमानाला जोडलेल्या एअर कंडिशन जिन्यातून विमानाच्या दरवाज्यापर्यंत गेलो तिथे तीन चार हवाई सुंदरी अगदी हसत मुखाने " वेलकम " म्हणत स्वागत करीत होत्या . आपल इतक रुबाबात कोणी स्वागत करतंय हाच एक सुखद अनुभव होता . आम्हाला आमचे आसन दाखवले अगदी खिडकीशी चेअर बुक केलेल्या होत्या ३x ३ सीट होत्या प्रथम मी खिडकीजवळचे सीटवर बसलोनंतर मात्र सौ ने  खिडकीजवळच्या सीटचा ताबा घेतला. बाहेरचे दृश्य बघण्याची उत्सुकता आम्हा दोघानाही होतीच . नंतर

मी मधल्या सीटवर बसलो आणि माझ्या शेजारी एक मध्यम वयीन ऑस्ट्रेलियन गृहस्थ बसले . विमानात बरेचसे परदेशी लोक होते व भारतीय लोक सुद्धा बऱ्यापैकी होते . योगेशला फोन लावला आणि सांगितले आम्ही आता विमानात बसलो आहोत तुम्ही निघालात तरी चालेल , नारायण, सौ पूजा यांच्याबरोबर बोललो पण बोलताना पुन्हा कंठ दाटून येताच होता. तिघांचा निरोप घेतला. 

                पायलटने  घोषणा केली कि आता अगदी पाचच मिनिटात विमान सुरु होईल सर्वांनी बेल्ट बांधून घ्या , आपापले मोबाईल बंद करा किंवा फ्लाईट मोडवर ठेवा आणि लगेच एका हवाई सुंदरीने बोलायला सुरवात केली आणि बेल्ट कसे बांधायचे , अडचणीच्या वेळी आपल्या डोक्यावरच असलेला प्राणवायूचा  मास्क कसा वापरायचा , संकट काळी कोणत्या दरवाज्याने बाहेर जायचे ते हि दाखवले दुसऱ्या एका हवाई सुंदरीने प्रत्येकाला छानशा मऊसूत शाली आणि हेड फोन दिले व त्यांच्या कंपनीची व विमानाची माहिती असलेले एक सुंदर पुस्तक दिले व त्याचबरोबर चॉकलेट दिले आणि घोषणा केली कि आता विमान उड्डाण करणार आहे . 

                इंजिनाची घरघर सुरु झाली आणि विमान रनवेवर धावू लागले व हळू हळू वेग घेतला आणि ......... विमान अलगद वर उचलले गेले  , विमान आकाशात झेपावले पृथ्वीचा संपर्क सुटला  त्यावेळी मात्र पोटात खड्डा पडल्यासारखे झाले खरे पण ते अगदी थोडा वेळ . विमान उंच म्हणजे जवळ जवळ दोन हजार फूट उंच गेले . खिडकीतून मुंबई मोठी मनोहर दिसत होती विशेष म्हणजे झोपडपट्टी अगदी स्पष्ट दिसत होती मनाला ते पाहून वाईटही वाटत होते . " नरेचि केला किती हीन नर " हि केशवसुतांची उक्ती आठवली . आता विमानाने जवळ जवळ ८००० फूट उंची गाठली , खाली काहीच दिसत नव्हते, दिसत होते ते फक्त निळेशार आकाश आणि फक्त पांढरे शुभ्र ढगांचे पुंजके .  प्रत्येकाला समोर स्क्रीन असतो त्यात तुम्ही सिनेमा , मालिका,  व विमानाची सद्यस्थिती पाहू शकता . पण ! मी मात्र एव्हड्या उंचीवर " ज्ञानेश्वरी पारायण " सुरु केले सौ ने विचारले" काय करताय ?" तिला म्हणालो " आयुष्यात  परत इतक्या उंचीवर येईल कि नाही सांगता येत नाही म्हणून मुद्दाम येथे आकाशात ज्ञानेश्वरी पारायण करून घेतो व एव्हड्या उंचीवर गेलो तरी माउलीला विसरलो नाही हा हि एक आनंद वेगळाच .  विमानाचा स्पीड आता तशी ९०० कि मी होता पण आत काहीही जाणवत नव्हते . हवाई सुंदरी मधेच काही तरी कोल्ड ड्रिंक , देत होत्या व स्न्याक्स वगैरे देऊन दुपारचे गरमागरम जेवण आले आणि " अन्न हे पूर्ण ब्रह्म " जाणून त्याचा यथेच्छ आस्वाद घेतला. 

 क्रमशः: